Motyw wędrówki w „Małym Księciu” ostatnidzwonek.pl
      Mały Książę | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczeniebohaterowieopracowanietest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Mały Książę

Motyw wędrówki w „Małym Księciu”

Mały Książę postanawia pewnego dnia opuścić swą planetę, ze względu na nieporozumienia z ukochaną różą. Nie potrafi jej zrozumieć, ma za mało doświadczenia. Pragnie także poznać świat zgodnie z odwieczną potrzebą każdego człowieka, tęsknotą za poznaniem prawdy. Chce także poznać i sprawdzić siebie. Nie jest to łatwa decyzja, nie wie, co może go po drodze spotkać, jednak pragnie prawdziwego i świadomego życia. Podróż pozwala mu na sprawdzenie kim jest i jaki jest. Przed wyruszeniem starannie przygotowuje swą planetę na nieobecność gospodarza. Unoszą go najprawdopodobniej dzikie ptaki.

Mieszkaniec planety B-612 podróżuje przez rok. Podczas wyprawy zadaje głównie pytania, niewiele o sobie mówiąc. „Nigdy nie porzuca raz postawionego pytania”. Pierwszy etap wędrówki wiedzie przez sześć asteroidów należących do Króla, Próżnego, Pijaka, Bankiera, Latarnika i Starszego pana. To jego pierwsze zetknięcie ze światem dorosłych, który wydaje mu się nieraz śmieszny, a nieraz smutny. Odwiedzani przez niego ludzie są zapatrzeni w siebie, próżni, pozbawieni wyobraźni i bardzo samotni. Nie dostrzegają piękna, jakie ich otacza. Schematyzm postaci podkreśla fakt, że nadano im nie imiona, a określenia funkcji, słabości czy zawodów.

Pierwszą planetę, jaką odwiedza Mały Książę zamieszkuje Król – władca absolutny i rozsądny. Uwielbia wydawać rozkazy, jednak nie ma kim rządzić. Ma tego świadomość, dlatego jego nakazy są możliwe do spełnienia. Jego bezsilność ujawnia się, gdy książę prosi, by sprawił żeby zaszło słońce. Monarcha jest samotny, ogarnięty chorobliwą żądzą władzy. Z kolei Próżny żąda jedynie uwielbienia i poklasku. Był skupiony wyłącznie na sobie. Przypominał kukłę. Następny człowiek to Pijak uwikłany w błędne koło nałogu. Nikt nie może pomóc mu się podnieść. Mały Książę w głębokim smutku opuścił jego planetę. Czuł się zakłopotany.

Bankier reprezentuje ludzi nadmiernie przywiązanych do dóbr materialnych i pieniędzy. Zajmuje ich jedynie pomnażanie zysku, nie dostrzegają świata wokół. Planeta Latarnika była niewielka. Jej gospodarz nie myślał o sobie, jednak wykonywał bezduszny rozkaz zapalania i gaszenia lampy ulicznej. Nie potrafił odpoczywać i bezmyślnie wykonywał swój obowiązek. Ostatnią planetę przed Ziemią zamieszkiwał Starszy pan – geograf i pseudonaukowiec udający poważnego badacza. Jego wiedza była bezużyteczna. Chłopiec po raz pierwszy poczuł żal za pozostawioną w domu różą.


Geograf proponuje, by Mały Książę odwiedził siódmą planetę – Ziemię. Chłopiec wciąż chciał dowiedzieć się jaki jest. Miał świadomość, że nie łączy go nic z poznanymi osobami. Nie wiedział, czy wszyscy ludzie są tak samotni, jak spotkani dotychczas. Świadomość opuszczenia domu zaczęła mu ciążyć – to cena jaką musiał zapłacić, za możliwość poznania siebie. Na Ziemi bohater najpierw spotyka zwierzęta. Żmija zapowiada jego powrót do domu, najpierw jednak musi poznać planetę ludzi. Wąż mówi enigmatycznie, wskazuje drogę do ludzi i ostrzega.

Kwiat rosnący na pustyni wspomni, że ludźmi targa wiatr, bo nie mają korzeni. Refleksję tą wędrowiec potwierdzi w rozmowie ze Zwrotniczym, który wspomni, że ludzie wciąż bezmyślnie się przemieszczają szukając lepszego życia, jednak tak naprawdę nie wiedzą, czego pragną. Droga bohatera nie jest prosta („Idąc prosto przed siebie, nie można zajść daleko”). Długo wędruje przez piaski, skały i śniegi. Poznanie wymaga wysiłku. Rozczarowania doznaje widząc tysiące róż podobnych do jego róży. Dopiero lis – nauczyciel i przewodnik wyjaśni mu, ze podobny nie znaczy tego, co taki sam. Uświadomi mu podstawowe prawdy o życiu, nada sens istnieniu. Książę uświadamia sobie, że jest odpowiedzialny za różę. Może już wracać do siebie.

W drodze powrotnej na pustynię Mały Książę spotyka jeszcze Zwrotniczego i Kupca. Uświadamia sobie, jak wykorzystać czas, by być szczęśliwym, podobnie jak dzieci przytykające w pociągu nos do szyby. Podczas ostatnich dni na pustyni mały bohater spotyka pilota na pustyni. Wspólnie zmierzają w stronę studni – to ostatnia ziemska wędrówka Małego Księcia. Na jej końcu czeka na bohatera żmija, która zgodnie z obietnicą przenosi go na planetę B-612. Podczas swej rocznej wędrówki Mały Książę zatacza krąg. Wyrusza z domu, poznaje świat i siebie, by na koniec osiągnąć cel, którym jest powrót na planetę B-612.



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Mały Książę” - streszczenie szczegółowe
„Mały Książę” - streszczenie w pigułce
Antoine de Saint-Exupry - biografia
Charakterystyka Małego Księcia
„Mały Książę” - bohaterowie
„Mały Książę” - plan wydarzeń
Geneza „Małego Księcia”
Symbolika w „Małym Księciu”
Gatunek i budowa „Małego Księcia”
Czas i miejsce akcji „Małego Księcia”
Problematyka „Małego Księcia”
Motywy literackie w „Małym Księciu”
Motyw wędrówki w „Małym Księciu”
„Mały Książę” - najważniejsze cytaty





Tagi: